Krakau - Maandag 12 november 2012

Deze morgen werd ik omstreeks 10.30 opgehaald door 2 Poolse mannen die op getuigen van Jechova leken, om Auschwitz te bezoeken. We waren met een klein groepje: een Iers koppel, een Zweeds koppel, een single Ier en mezelf. Er werd heel veel over de crisis gepraat, omdat iedereen nieuwsgierig was hoe het er in andere landen aan toe gaat.
Op doorweg naar Auschwitz kregen we een film te zien, die naar het eind toe echt misselijkmakend werd. Het waren echte beelden van tijdens de bevrijding van het kamp. Op zich kennen we wel allemaal deze beelden, behalve dan die van dode baby's, schotwonden in close-up, symptonen van uitputting,... Ik werd er in elk geval niet goed van. Vond het ziek.
Aangekomen in Auschwitz kregen we een half uur pauze, om we te vroeg waren, en daarna moesten we aansluiten bij een groepje met Engelse gids. De gids haar schoonvader had op zijn 19de in het kamp gezeten. Toen hij stierf vroeg hij aan haar om ervoor mee te helpen zorgen dat alle gruwelijkheden herinnerd blijven. Vandaar dat zij nu al 17 jaar gids is in Auschwitz.
De grootste shock was voor mij de barak met alle persoonlijke voorwerpen van de mensen die er vermoord werden. Voor ze de gaskamer binnen moesten werden ze beroofd van hun kledij enz. Die spullen werden opgeslagen in barakken. Bij de bevrijding konden de nazi's niet alles vernietigen en de barakken met spullen ( Canada genoemd, naar Canada dat een rijk land was) zijn bewaard gebleven.  Nu zijn al die spullen bijeen geplaatst om aan te tonen hoeveel mensen er vermoord werden. Zo is er een zaal waar 7 ton haar te zien is, of een zaal met ontelbare kinderschoentjes, ook een zaal met de reiskoffers,... Op die manier worden getallen, emoties denk ik.
In een andere barak zagen we cellen waar mensen op de meest gruwelijke manieren gemarteld werden. Zo waren er staancellen waar 4 mensen op een vierkante meter moesten rechtstaan tot ze doodvielen. Op school hadden wij die details nooit geleerd, dus de conclusie van de groep was dan ook dat je eigenlijk niet voorbereid bent op wat je hier te zien krijgt.
Ook mochten we binnengaan in een gaskamer. Ik was eerlijk waar, verbaasd dat er mensen zijn die foto's nemen van gaskamers en van de ovens waar alle lijken verbrand werden.
Na Auschwitz werden we met het minibusje naar Auschwitz-Birkenau gebracht. Dit vond ik het ergste deel van het bezoek. Terwijl Auschwitz eerder museum geworden is, is Birkenau gewoon het restant van een massavernietingsplek. Er staan overal bomen, maar nergens zie of hoor je vogels. De hele plaats voelde aan als de dood hemzelf. De crematoria die de nazi's vlak voor de bevrijding nog trachtten te vernietigen liggen er nog bij alsof ze pas gisteren afgebrand zijn.
Het bezoek was een hele ervaring die toch wel een diepe indruk nalaat. Iedereen zou er moeten gaan kijken.